(به خاطر بياوريد) هنگامى را كه ابراهيم به پدرش ( عمويش) «آزر» گفت: «آيا بتهائى را معبودان خود انتخاب مى‏كنى؟! من، تو و قوم تو را در گمراهى آشكارى مى‏بينم.»

و اين چنين، ملكوت آسمانها و زمين را به ابراهيم نشان داديم;  و اهل يقين گردد.

هنگامى كه  شب او را پوشانيد، ستاره‏اى مشاهده كرد، گفت: «اين خداى من است؟  اما هنگامى كه غروب كرد، گفت: «غروب‏كنندگان را دوست ندارم !»

و هنگامى كه ماه را ديد كه مى‏شكافد، گفت: «اين خداى من است؟» اما هنگامى كه غروب كرد، گفت: «اگر پروردگارم مرا راهنمايى نكند، مسلما از گروه گمراهان خواهم بود.»

و هنگامى كه خورشيد را ديد كه مى‏شكافت، گفت: «اين خداى من است؟ اين  بزرگتر است!» اما هنگامى كه غروب كرد، گفت: «اى قوم من از شريكهايى كه شما  مى‏سازيد، بيزارم!

من روى خود را به سوى كسى كردم كه آسمانها و زمين را آفريده; من در ايمان خود خالصم; و از مشركان نيستم!

چگونه من از بتهاى شما بترسم؟! در حالى كه شما از اين نمى‏ترسيد كه براى خدا، همتايى قرار داده‏ايد كه هيچ گونه دليلى درباره آن، بر شما نازل نكرده است!  كدام يك از اين دو دسته (بت‏پرستان و خداپرستان)، شايسته‏تر به ايمنى (از مجازات) هستند اگر مى‏دانيد؟!

اينها دلايل ما بود كه به ابراهيم در برابر قومش داديم! درجات هر كس را بخواهيم بالا مى‏بريم; پروردگار تو، حكيم و داناست. (83-انعام)